در چنین روزی در سال 1307 ه ق قرارداد رژی میان دولتین ایران و انگلستان منعقد گردید. واقعه تنباکو (رژی) سرسلسله جنبش های آزادی خواهانه در تاریخ معاصر ایران است. واقعه از این قرار است که در تابستان سال 1307ه ق تالبوت یک سرگرد انگلیسی به ناصرالدین شاه پیشنهاد امتیاز انحصاری خرید و فروش توتون و تنباکو درسراسر ایران به مدت پنجاه سال را داد. شاه نیز با تشویق دیگران این قرارداد را پذیرفت و شرکت انگلیسی تالبوت موظف شد سالانه خواه سود کند یا نه مبلغ150 هزار لیره انگلیسی و نیز یک چهارم سود سالانه خود را به ایران پرداخت کند. با انتشار خبر، بسیاری از علما و مردم بر آشفتند. در همین هنگام میرزای بزرگ با صدور فتوایی در مقابل این دسیسه ایستاد.
متن حکم به این شرح است:
بـسـم اللّه الـرحمن الرحیم، الیوم استعمال تنباکو و توتون , باى نحو کان , در حکم محاربه با امام زمان صلوات اللّه و سلامه علیه است حرره الاقل محمد حسن الحسینى .
با صدور این فتوا مردم مبارزه سیاسی علیه قراداد استعماری امتیاز تنباکو را یک وظیفه شرعی و تکلیفی الهی دانستند و قلیان ها را شکسته و توتون و تنباکو را را به آتش کشدند. ناصر الین شاه نیز مجبور شد با پرداخت غرامتی این قرار داد را فسخ کند. فتوای تاریخی این مرجع بزرگوار در تحریم تنباکو فاجعه ای را که در سال 1309 ه ق به دست ناصر الدین شاه قاجار با واگذاری امتیاز دخانیات ایران به مدت پنجاه سال در حال شکل گرفتن بود در نطفه خفه کرد.
امام خمینى (ره ) در این باره فرمودند: آن مرحوم که در سامره تنباکو را تحریم کرد، براى این که ایران را تـقـریـبـا دراسارت گرفته بودند، به واسطه قرارداد تنباکو و ایشان یک سطر نوشتند که تنباکوحرام است و حتى بستگان خود آن جائر(ناصرالدین شاه) هم و حرمسراى آن جائرترتیب اثردادند بـه آن فتوا و قلیانها را شکستند و دربعضى جاها تنباکوهایى که قیمت آن هم زیاد بود در میدان آوردنـد و آتـش زدنـد و شـکست دادند آن قرارداد را و لغو شد قرارداد و یک چنین چیزى و آنها دیـدنـد کـه یـک روحـانـى پـیرمرد در کنج دهى از دهات عراق یک کلمه مى نویسد و یک ملت قیام مى کند و قراردادى که مابین شاه جائر و انگلیسیها بوده است , به هم مى زند و یک قدرت این طورى دارد او ( سخنرانی امام خمینی " ره " در مورخه 28/8/1359 )
مـیـرزا مـحـمـد حـسن بن میرزا محمود بن محمد اسماعیل حسینی شیرازی ازعلمای عالیقدرشیعه درپانـزدهم جمادى الاولى سال 1230 ه ق در شیراز دیده به جهان گشود. ایشان پس از طی مقدمات علوم درحوزه های علمیه شیرازو اصفهان به عراق رفت و در آنجا به سلک شاگردان شیخ انصاری اعلی الله مقامه الشریف در آمد. وی در سال 1291 ه ق در سامره اقامت گزید و در آنجا به به تدریس و تعلیم مشغول بود. آن فقیه فرزانه حـدود بیست و سه سال مرجع شیعیان جهان بود و در دوره علمی خویش شاگردان بسیاری را تربیت کرد که از میان آنها می توان به آخوند مـلا مـحمد کاظم خراسانى، سید محمد کاظم طباطبائى یزدى، حاج میرزا حـسـیـن سـبزوارى، سید محمد فشارکى رضوى، میرزا محمد تقى شیرازى و... اشاره کرد. آن عالم ربانی از خود آثار گرانبهایی به جای نهاده است که از میان آنها می توان به رسالاتی مبسوط در ابواب مختلف فقهی، حاشیه اى بر نجاة العباد و تعلیقه اى بر کتاب معاملات آقا وحید بهبهانى اشاره کرد. شاگردان ایشان نیز بسیاری از دروس ایشان را به رشته تحریر در آوردند که منتشر شده اند. سرانجام آن عالم ربانی در چنین روزی در سال 1273 ه ش مصادف با بیست و چهارم شعبان 1312 ه ق رحلت کردند.